سم پاشي شيميايي علف هرز

سم پاشي شيميايي علف هرز

بررسي بهترين زمان براي سم پاشي شيميايي علف هرز

بر حسب نوع علف هرز، محصول زراعي، شرايط آب و هوايي و امكانات منطقه، زمان مصرف علف كش متفاوت است. اما در هر صورت، هنگامي كه علف هرز در مراحل رشد اوليه است، بهترين زمان مبارزه و از بين بردن آن است. زيرا كه هزينه كمتري دارد و به گياه اصلي نيز خسارت كمتري وارد كرده است. به عنوان مثال براي مبارزه با علف هرز پهن برگ مزارع گندم، بايد مبارزه را زماني شروع كرد كه گندم هنوز به ساقه نرفته است.

علف كش ها در سه زمان مورد استفاده قرار مي گيرند:

1- قبل از بذر پاشي محصول اصلي: در اين روش، كه از متداول ترين روش هاست، از علف كش قبل از كاشت محصول اصلي و در مرحله آماده سازي زمين استفاده مي شود. اين روش بيشتر مناسب زمين هايي است كه هوز براي كاشت آماده نشده اند. مانند علف كش TCA تري كلرو استيك اسيد، كه پس از رشد علف هرز وارد ريشه آن شده و گياه را از بين مي برد.

2- قبل از ظهور گياه اصلي در زمين: در اين روش، سم پاشي، پس از كاشت بذور محصول زراعي و قبل از جوانه زني آن ها انجام مي گيرد، اين روش بيشتر مناسب گياهاني است كه بذر آن ها براي جوانه زدن و سبز شدن به زمان نسبتا طولاني نياز دارد. نكته مهم در استفاده از اين روش اين است كه،‌ عملكرد و موفقيت آن تحت تاثير عوامل مختلفي مانند آبشويي، تبخبر و تجزيه شدن، تثبيت علف كش در خاك، فعاليت ميكروارگانيسم ها و … بستگي دارد. در همين راستا، فاكتورهاي تاثير گذار در هدر رفت يا جذب علف كش عبارتند از:

الف- آبشويي: علف كش مي بايست در سطح بالاي خاك قرار بگيرد تا بتواند علف هاي هرز جوانه زده را از بين ببرد. اگر بارش شديد باشد، سموم علف كش شسته شده و به اعماق خاك مي رود كه بسيار پايين تر از محل ريشه زدن بذر علف هرز است. از طرفي ديگر در صورتي كه ميزان بارندگي در منطقه زير كشت كافي نباشد، علف كش ها، خصوصا آنهايي كه بايد از طريق ريشه اثر كنند به عمق خاك نرفته و سم موجود در سطح خاك رقيق نمي شود و ممكن است به بذر گياه اصلي آسيب برساند.

ب- تثبيت علف كش در خاك: ذرات رس و مواد آلي كه كلوئيدهاي اصلي خاك هستند، علف كش ها را تا حدودي جذب مي نمايند. و اين بدان معني است كه بخشي از موفقيت علف كش در از بين بردن علف هرز،‌ در قبل از مرحله ظهور گياه اصلي، به كلوئيدهاي موجود در خاك بستگي دارد. از آنجايي كه علف كش هاي جذب شده توسط كلوئيدها به آساني در اختيار گياه قرار نمي گيرد، بنابراين در اين نوع خاك ها بايد ميزان علف كش مصرفي بايد به اندازه اي باشد كه پس از تثبيت در خاك نيز، مقداري براي جذب علف هاي هرز در خاك باقي بماند.

ج- تبخير: اغلب علف كش ها فرار هستند و قبل از نفوذ كافي به داخل خاك تبخير مي شوند، كه اين امر با بالارفتن درجه حرارت بيشتر هم مي شود. اگر علف كش ها در خاك مرطوب مورد استفاده قرار بگيرند، رطوبت خاك به تبخير سريع تر آن ها كمك مي كند. نور خورشيد هم باعث تبخير و هم باعث تجزيه علف كش مي شود.

د- تجزيه توسط ميكروارگانيسم هاي خاك: علف كش ها در حقيقت از مشتقات مواد آلي هستند. بنابراين ميكروارگانيسم هاي خاك كه از مواد آلي تغذيه مي كنند، مي نوانند به راحتي علف كش ها را تجزيه كرده و از مواد آلي آن ها استفاده كنند.

ه- واكنش هاي شيميايي: بين خاك و علف كش هميشه يكسري واكنش هاي شيميايي صورت مي گيرد، كه اين مسئله ميزان درجه تاثيرگزاري علف كش را متغير مي كند.

3- استفاده از علف كش پس از ظهور گياه اصلي: سم پاشي در اين حالت زماني انجام مي گيرد كه گياه اصلي جوانه زده و خود را در زمين تثبيت كرده است. در اين سيستم بايد از علف كش هايي استفاده كرد كه توسط شاخ و برگ گياه جذب مي شود. ميزان مصرف هم بايد در حدي باشد تا به گياه اصلي آسيبي نرسد كه اين هم بستگي به حساسيت گياه و نوع سم مصرفي دارد.